لولوی پشت شیشه ها

خونه جدید

2010-06-11T08:44:00.001+12:00

من رفتم خونه جدید. تشریف بیارین!

آرشیو قدیمی ام رو هم کم کم منتقل می کنم به خونه جدید.

وقتی زیادی سایبری می شویم

2010-06-10T12:10:00.002+12:00

از روی مکث های تایپ کردن و انتخاب کلمه هام حال منو می فهمه. این که خودم هم اینا رو متقابلا می فهمم رو نمی دونم. دل گرم کننده است فکر کردن به آدم های صد سال پیش که سال ها منتظر پیک و پیام می موندن و روزگارشون رو با داده هایی که ظرف یک روزی در گذشته ها، طی یک نگاه و یک جمله، جمع کرده بودن سر می کردن... خطاهای شناختی توی رابطه ها احتمالا خیلی زیاد بودن اون روزگاران اما احتمالا به همون اندازه هم توقع آدم ها از شناختن و شناخته شدن هم خیلی پایین بود.

کلی بافی می کنیم،

سایبری می شویم،

تکنولوژی را می ستاییم تا روزگار بگذرد.

منِ پیشتر ها

2010-06-03T15:54:00.004+12:00

دیشب به یه دلایلی که بر من پوشیده است و بر ناخودآگاهم نع*، رفتم سراغ دفترچه های یادداشت قدیمی ام. رفتم سراغِ قدیمی ترینشون که مال سال 82 بود. همه نوشته های اون سال رو یک نفس خوندم و شاخ درآوردم از آدمِ افسرده و تنهایی که اون سال بودم. فکر کنم اون سال به اندازه همه عمرم گریه کرده باشم! به تدریج از اول دفترچه که به آخرش می رسیدی می تونستی ببینی که چطور کم کم موفق شدم که از یک وضعیتِ ناخوب و چسبناک بیرون بیام و ذره ذره به این آگاهی رسیدم که باید چی کار کنم و کردم...

دلم برای لاله ای که اون همه غصه خورده بود و به خودش شک کرده بود حسابی سوخت. از طرفی کلی بهش امیدوار شدم که تونسته زندگی اش رو عوض کنه، از یک رابطه نادرست بیرون بیاد و بر افسردگی غلبه کنه. از طرف دیگه هم ندیدنِ واقعیت ها و ساده انگاری هاش خیلی ضایع بود!

خلاصه که نگاه کردنِ به نسخه قدیمی خودم خیلی عجیب بود. انگار نشسته ای پای صحبتِ یک دوستِ خیلی قدیمی و خیلی نزدیک و خیلی خیلی آشنا: اون برات از دردهاش می گه و ... تا بخواد نوبت به تو برسه که بگی نظرت چیه یا این که بهش راهکار ارائه بدی یا صرفا بهش بگی "درکت می کنم"، وقت تموم می شه و بدون حرف و بدون هیچی از هم جدا می شین.

* الان که خوب فکر می کنم حس می کنم که دلیلش رو می دونم: دیشب با تس و غزاله رفتیم کنسرت جاز دانشجوهای دانشگاه و یکی از آهنگ های خانومِ رهبر گروه در مورد سال 2005 بود، سالی که به قول خودش بدترین سال زندگی اش بود... شاید این منو پرتاب کرد به سالِ بد زندگی خودم...

کمی کیوی می شویم

2010-05-27T09:55:00.002+12:00

قهوه ام رو می گیرم و آن چنان راحت و خودکار به آقاهه می گم cheers که انگار هفت جدم کیوی بوده ان. چند وقت پیش هم یک ey انداخته بودم آخر یکی از جمله هام، از اون جمله های توصیفیِ بیخود که می گی که یه چیزی گفته باشی: هوا خیلی سرد شده، ey؟

فریدون سه پسر داشت*

2010-05-24T13:26:00.002+12:00

بعد از شوکه ی رو به رو شدنِ فریدون با سر بریده ی ایرج، وقتی به اون جاش می رسه که می گه

که ایرج بر او مهر بسیار داشت

قضا را کنیزک از او بار داشت

... احساس می کنی که می دونی قراره قضیه چه جوری ادامه پیدا کنه و دل گرم می شی.

* تیتر کتاب عباس معروفی

I feel like giving you a hug

2010-05-21T10:03:00.004+12:00

یه خانومی توی اتاق ما هست که دانشجوی دکترای بازاریابیه. امروز با یه جعبه شکلات وارد اتاق شد. ازش می پرسم مناسبتش چیه و می گه که الان سه ساله که از سرطان پستانش گذشته و امروز جواب معاینه اش رو گرفته و صحیح و سالمه. برای خودم یک شکلات توت فرنگی و یک شکلات کارامل برداشتم و رفتم سر میزش و بهش گفتم که احتیاج دارم بغلش کنم.

کلی رفتم توی شیکم قلمبه و مهربونش و از احساسِ سرخوشی لبریز شدم.

They flutter behind you your possible pasts*

2010-05-13T09:05:00.005+12:00

کلاسی رو که این کوارتر حل تمرینشم، قراره کوارتر چهارم درس بدم. برای همین هم توی بخش اول کلاس، که استاد تئوری ماجرا رو می گه، سر کلاس می شینم و به درس گوش می دم و بخش دوم، که کلاس شبیه کارگاه می شه و دانشجوها مساله حل می کنن، توی کلاس راه می رم و به سوال ها جواب می دم.

همیشه وقتی درس به تئوری احتمالات و آزمون فرض و از این جور چیزا می رسه به جای گوش دادن به درس، یاد کلاسای دکتر محلوجیِ نازنین می افتم و... یادِ خودم که تا شب امتحان نمی شد به این نتیجه نمی رسیدم که: اوه پس منظور این بوده! چه جالب! گاهی فکر می کنم اگه لیسانس ام رو جایی غیر از ایران گرفته بودم انسانِ باسوادتر اما خجول تر و منزوی تر و کم خردتری از آب در می آمدم یا نه... قسمت اعظم وقت من دورانِ لیسانس صرف معاشرت با رفقام و کتاب و شعر خوندن و نوشتن و کوه رفتن می شد و درس هم چیزی بود اون گوشه موشه ها که شب های امتحان به این نتیجه می رسیدم که "چه جالب!"... به این چیزها که فکر می کنم یاد شریف توی بهار و ول چرخیدن توی دانشگاه می افتم...

دلم برای دانشگاه و برای دخترِ نابخردی که درس نمی خوند و ول می چرخید تنگ شده!

* PinkFloyd

مراسم ازدواج لینکلن

2010-05-02T20:33:00.004+12:00

- پنی، زن لینکن، بازو در بازوی مامان و باباش اومد بالای سکو. انگار که از خانواده ای به خانواده ی جدیدی می رفت نه این که از سایه حمایت مردی به مرد دیگه...

- قبل از این که خانومِ عاقد (!) مراسم رو اجرا کنه، پنی و لینکلن عهدهاشون رو یک جمله در میون با هم خوندن: عهد بستن که به رشد هم دیگه کمک کنن، گفتن که می دونن با هم تفاوت دارن و عهد بستن که به این تفاوت احترام بذارن و مانع خواسته های هم دیگه نشن، عهد بستن که مواظب جسم و روح هم دیگه باشن و کلی عهد های دیگه.

- شنبه هوا بارونی بود و مراسم رو در فضای سرپوشیده اجرا کردن اما در اصل قرار بود روی یک سکو کنار جنگل با پس زمینه ی دریای تاسمانی ازدواج کنن. خانوم عاقد هم متنش رو متناسب اون محل نوشته بود. در مورد سفر حرف زد و این که دریا، برای نیوزیلندی هایی که با آب احاطه شده ان، سمبل رفتن ها و رسیدن هاست. با وجودی که مراسم رو توی اون فضای زیبا اجرا نکرده بودن، اشک همه ملت در اومد.

- لینکن به رسم خانواده ی مادری اش که ایرلندی ان، دامن پوشیده بود و بعد از مراسم ازدواج هم مادرش یک متن زیبای دعای خیرِ سنتی ایرلندی براشون خوند.

در راستای آب در خوابگاه مورچگان و تعمیم های لرزان

2010-04-29T09:02:00.004+12:00

چند تا از دوستام هستن که تجربه های مزخرفی از زندگی با دوست پسر/شوهرهای ایرانی شون داشته ان*. یکی از موضوعاتی که مدام و بدون تغییر به گفت و گوهای ما پرتاب می شه بد بودن مردهای ایرانی و هزار جور برچسب دیگه است. من از تلاش برای اشتباه بودن این استدلال دست برداشته ام. دلیل اش هم اینه که کسایی که در مورد این قضیه حرف می زنن با یه عالمه احساساتِ سرخورده و ترمیم نیافته بحث می کنن و بغض های شخصی شون رو وارد نتیجه گیری های کلی می کنن... این چیزی نیست که بشه با استدلال عوضش کرد.

هر از گاهی بسنده می کنم به گفتن این که مردهای ایرانی ای که رفیق و دوست من بوده ان و هستن با این تعاریف و برچسب ها نمی خونن، لطفا نگین همه ی مردها. جماعت هم لطف می کنن و می گن خب بعله استثنا وجود داره ولی خیلی کم... و من از هرگونه بحث منطقی ای ناامید می شم...

* اصولا که در شهر زیبا و سرسبز ما تا دلت بخواد رابطه ی داغون خانواده های ایرانی ریخته.

نوستالژی معکوس؟

2010-04-14T15:38:00.003+12:00

دلم برای اتفاق های نیفتاده ی زندگی تنگ شده:

برای شیرچای خوردن روی مبل های خونه ی جدید مشهدمون (سه ساله که قدیمی شده دیگه ظاهرا) و غیبت کردنِ بی وقفه...

برای دویدن کنار دریا با بچه ی نداشته ی شیطونم...

برای عصرهای برگشتن از کار و گوش دادن به گیتار بابک...

فلوکستینِ عملی

2010-03-31T09:08:00.003+13:00

دقیقا روز اول فروردین بود که غصه دانِ زندگیم سرریز شد.

خوندنِ اخبار و قرقره کردنِ تصاویرِ ذهنیِ شکنجه و اعدام و هم ذات پنداری با نامه ی همسرانِ دربند رو بوسیدم و گذاشتم کنار... چند روزه که فقط به وبلاگ های عکس و نقاشی و آشپزی سر می زنم و آهنگی جدی تر از بیت الغزل های معرفتِ شهرام شب پره گوش نمی دم.

کمی به سامان تر و متعادل تر شده ام...

نوروز

2010-03-21T07:58:00.003+13:00

سال تحویل رو با منظره ی خوشگلِ صورتی و نارنجی طلوع آفتاب از پنجره اتاقم شروع کردم و قصد دارم سال جدید رو با یک صبحانه مفصل نوروزانه شروع کنم. جای همه خالی!

عید همگی مبارک!

به امید یکِ سالِ بهتر برای همه مون!

سال نوی پاییزانه

2010-03-20T11:42:00.005+13:00

1- بهترین کاری که می شه در این شرایطِ غیربهاری کرد اینه که کفشِ نوی دویدن گرفت و برای مسابقه های دوی آینده برنامه ریزی کرد... این جوری هم احساسِ نو شدن می کنم و هم این حال و هوای عید نداشتن رو راحت تر زیر سیبیلی* در می کنم. کفش ام رو از یک مغازه ی باحالی گرفتم که کلی روشِ دویدن آدم رو بررسی می کنن و بعدش بهت کفش پیشنهاد می کنن. کلی هیجان زده ام که توی مسابقه ی ده کیلومتری هفته دیگه کفش ام رو بپوشم!

2- هفت سین ندارم ولی حتما فال حافظ می گیرم.

3- خیلی خوبه که سال نو آخر هفته است... سه سال پیش که وسطِ کلاس سال تحویل شد خیلی لوس بود. (گرچه این شیش و نیم صبح بودنش یه مقادیری با روحیه ی تنبلانه من اصطکاک پیدا خواهد کرد...)

* صحبت از سیبیل شد: البته که مراسم بند اندازونِ قبل از سال نو رو از قلم نمی ندازیم...

سورِ آخرینِ چهارشنبه ی تابستان دوهزار و ده

2010-03-17T10:45:00.002+13:00

چهارشنبه سوری رو یادم رفت. به همین سادگی و مسخرگی! اون قدر حواسم پیشِ چهارشنبه سوریِ ایران بود که یادم رفت خودم هم باید از روی شمعی، آتیشی چیزی بپرم...

باید تمرکز کنم که حداقل سال تحویل رو یادم نره...

قافله هشتم مارس

2010-03-09T08:49:00.002+13:00

من عاشق این سرود کمپین ام:

جوانه می زنم

به روی زخم بر تنم
فقط به حکم بودنم
که من زنم، زنم ، زنم

چو همصدا شویم
و پا به پای هم رویم
و دست به دست هم دهیم
و از ستم رها شویم

جهان دیگری بسازیم از برابری
به همدلی و خواهری
جهان شاد و بهتری

نه سنگ و سارها
نه پای چوب دارها
نه گریه های بارها
نه ننگ و عارها

جهان دیگری بسازیم از برابری
به همدلی و خواهری
جهان شاد و بهتری

The Curious Incident of the Dog in the Night-Time

2010-03-04T08:45:00.005+13:00

1- اولین باری که بابک اومده بود این جا، در حینِ گذشت و گذار در جزیره ی جنوبی نیوزیلند، کتاب Extremely Loud and Incredibly Close رو با هم می خوندیم. کتابش اون قدر جذاب بود که هیچ کدوم حاضر نبودیم به نفع اون یکی یه کم صبر کنیم تا به صفحه ی مشترک برسیم... و خلاصه با زحمت و بدبختی کتاب رو روی هوا نگه می داشتیم و توی اتوبوس می خوندیمش.

2- یکی از کتاب های آینده ی گروه کتابخوانی مون اینه The Curious Incident of the Dog in the Night-Time. این آخر هفته ای که دنبال یک کتابِ جذاب و سبک می گشتم، صفحه اول این کتاب رو خوندم و تا تمومش نکردم کنار نذاشتمش. داستان از زبانِ یک پسرِ مبتلا به اودیزم (در خودماندگی) روایت می شه. این پسر نابغه ی ریاضیه. مثلا وقتی تحت استرس شدیده و می خواد آرام بشه، توان های عدد دو رو تا دو به توان بیست و پنج ذهنی حساب می کنه. شماره فصل های کتاب هم به جای این که اعداد ترتیبی باشن، اعدادِ اول ان. ظاهرا کتابش به فارسی هم ترجمه شده. اگه دنبالِ یک کتابِ روون و جذاب و شیرین (شیرین به معنای گوگولی نه به معنای متضادِ تلخ) می گردین، این کتاب رو توصیه می کنم.

3- خوندنِ The curious Incident...منو خیلی یادِ... Extremely loud and انداخت. ادبیات و شخصیت پردازی و پیچیدگی داستانیِ این کتاب به مراتب از کتابِ The curious Incidentبیشتر بود اما مدلِ شخصیتِ در خود فرورفته اما بسیار باهوش و خلاقِ هر دوی کتاب ها و تلاششون برای کشفِ واقعیتِ یک داستانِ غم انگیز و رمزآلود، بسیار شبیه هم بود. اگه با هر کدوم از این دو کتاب حال کرده این، اون یکی کتاب رو هم توصیه می کنم!

کلوب زنانه

2010-02-26T15:31:00.002+13:00

امی یک استادِ خانومِ چاق (و در نتیجه مهربان و خنده رو!) سریلانکایی توی راهرو منو می بینه. بهم می گه اگه هروقت نیاز داشتم تزم رو برام ادیت کنه، حتما برم سراغش... (تزِ خیالی ام رو البته در حال حاضر...) پشت بندش هم اضافه می کنه که ما خانوم ها باید هوای هم دیگه رو داشته باشیم.

یادِ سالی می افتم که افرا و محبوبه و بهاره استاد حل تمرین های دوره ما شده بودن. محبوبه می گفت که می خواسته توی این سیستم که همیشه همه کارها دست پسرهاست و به هم کمک می کنن و دخترها از این حلقه بیرون می مونن، تغییر ایجاد کنه. یادمه که من و پرستو دوسه بار که جوگیر درس خوندن شده بودیم، از روی پشت بوم بلوکمون توی خوابگاه می رفتیم اتاقِ افرا و بهاره و ازشون سوال می پرسیدیم. همین کیف از پشت بومِ یک بلوک به بلوک بغلی رفتن خودش عالمی داشت*...

--------

* به احتمال زیاد هم که ملبس به لباس رسمی خوابگاه بودیم: تاپ و شلوارک و چادر گل گلی...

...

2010-02-24T15:55:00.003+13:00

گاهی باید واحدِ زندگی کردن را تا آخرین درجه ی ممکن پایین آورد... کوچک تر از مورچه مورچه... چیزی در حدِ فکر کردنِ به چایِ داغِ ده ثانیه دیگر، در حدِ خواندن و دوباره نوشتنِ یک جمله ی دیگر...

گاهی باید در حد آمیب و باکتری کوچک شد تا هیچ چیزِ دنیا به آدم گیر نکند.

"عامه پسند"انه

2010-02-23T10:41:00.001+13:00

ژانر: کسایی که هشت سال تاریخ مملکت رو با "سوپاپ اطمینان" مدل می کنن می ره...

Google translator

2010-02-16T14:15:00.005+13:00

حتما کفش های اسکیتش توی کوله اشه و داره از دانشگاه می ره بیرون که تند تند برام می نویسه: azizam man miram skate konam.

من نشسته ام این ورِ اقیانوسِ آرام و می خونم: عزیزم من می رم سکته کنم.

2010-02-15T08:51:00.000+13:00

سی سالگی رو با ابروهای برداشته و قهوه و دانمارکیِ تازه و ملافه های شسته شروع می کنیم.

2010-02-13T17:37:00.003+13:00

می خوام ببینم چه کسایی دارن توی Buzz منو دنبال می کنن... نصف جماعت رو نمی شناسم. از بس که همه فامیل شون رو کرده ان ایرانی و یک مربع سبز هم گذاشته ان برای عکسشون (مملکته داریم؟!)... در طی یک اقدامِ انتحاری زدم همه ی این چهل و اندی عنصر مجهول الهویه رو block کردم...

2010-02-09T11:27:00.003+13:00

بغض من و آهِ منی

(یا وقتی چیز بیشتری برای فکر کردن ندارم و گودرم صفر شده)

بعضی از این فیلم هایی که از سرود یار دبستانیِ داخلِ ایران (یعنی بدون آهنگِ زمینه و طبل و دهل) می گیرن یه جورایی مشابه هم ان. اغلب اوقات یک نفر وسط یک جماعتِ در حالِ حرکت، که همگی خیلی آروم و سنگین حرکت می کنن، از پشت سرِ آدم های ردیف جلو فیلم گرفته... آهنگ تکرار می شه و تکرار می شه و همه همچنان با کندی قدم برمی دارن.

این آهنگ نیاز به ریتم پرشور و صدای بلند و پرانرژی داره، به خصوص وقتی به "دست من و تو" اش می رسه.

یاران دبستانی شاید زیر این چوب الف خمیده ان که این قدر کشدار و تلخ ادامه می دن که: حک شده اسم من و تو، رو تن این تخته سیاه، ترکه ی بیداد و ستم، مونده هنوز رو تن ما... به این خمیدگی و رد ترکه ها فکر می کنم و گریه ام می گیره.

2010-02-08T15:59:00.004+13:00

قسمتِ زیادی از زندگی صرف این می شه که همه پنجره ها رو ببندم، از گودر دل بکنم، از جی تاک بیام بیرون (و البته قبلش یه چت دو تا چندین دقیقه ای با بابک بکنم که من دارم می رم دوباره)، از هزار بار کلیک کردن روی رادیو زمانه به امید خبر تازه دست بردارم، ایمیل دانشگاه رو ببندم که خلاصه بشینم دوصفحه نوشته ویرایش کنم... قبل از این که بفهمم چی شد که این جوری شد، دوباره همه پنجره ها باز شده ان و من دوباره باید همت کنم و دونه دونه ببندمشون.

2010-02-06T12:04:00.003+13:00

بگذرد- این -روزگار- تلخ تر- از- زهر می شویم هیچ وقت آیا؟

با لنا می ریم فرنچ مارکت و قهوه و دانمارکیِ بادومی تازه می گیریم و وراجی می کنیم. این شادیِ کوچیکِ صبح های شنبه هم کاری با دست و دلم که به هیچ چیزی نمی ره نمی کنه. یه گوشه ی مغزم پیشِ دهه فجر و بیست و دو بهمنه، خنده ها روی صورت و صدام می ماسند... منتظر و نگرانم.

2010-02-05T08:47:00.003+13:00

یفقهوا قولی

عادت معمولمون شده این عصرها/شب ها که دونه دونه از دانشگاه می آییم خونه، شام می پزیم و به بقیه ملحق می شیم و شام می خوریم و حرف می زنیم و حرف می زنیم و چای و شکلات می خوریم تا وقتِ خواب. فکر کنم به خاطرِ تعدادِ غالبِ دخترهای خونه، در موردِ سرطان پستان و سنِ مناسب بچه دار شدن و قوانین ضد زن و مردسالاری در شرق و غرب و این داستان ها بیشتر حرف می زنیم... من از قوانینِ ضد زنِ ایران خیلی برای دوستام گفته ام و کلی هم با افتخار از جنبش های زنان و کمپین یک میلیون امضا داد سخن داده ام. چیزی که این وسط توجه هایدی رو بیش از همه چیز به خودش جلب کرده، قوانینِ مربوط به چند همسریه و این شده که هر از گاهی بحث رو برمی گردونه و می پرسه که: یعنی چه مدل مردهایی بیشتر این کارو می کنن؟ این بهشون جایگاه بهتری در اجتماع می ده؟ با این کار پز می دن؟

خلاصه منم هی تلاش می کنم که دقیق و درست توضیح بدم که نه، چند همسری توی جامعه ی شهری ایران واقعا چیز بدیه و فرهنگِ عامه مردم تا جایی که من دیده ام، مبنی بر تک همسریه و مردهای چند همسره بعضا از احترامشون پیش فامیل و آشنا کم می شه و غیره و ذلک... خلاصه بعد از کلی توضیح و تفصیل تقریبا امیدوار شده بودم که توی ذهن هایدی ایران مترادف با کشوری-که-مردها-در-آن-شونصد-تا-زن-می گیرند-و-بابت-آن-کلی-خوشحال-و-خرسند-می باشند نیست.

تا این که دیشب دوست هایدی اومده بود خونه ما و دو ثانیه بعد از معرفی ماها به هم گفت: اوه تو همون هم خونه ای ایرانی هایدی هستی؟ راسته که توی ایران مردها می تونن چند تا زن بگیرن؟

2010-02-03T08:56:00.003+13:00

Be Italian

خانوم های گروه کتاب همه انگلیسی ان و من لهجه هاشون رو خیلی دوست دارم (در واقع کمتر لهجه ای پیدا می شه که من دوست نداشته باشم... فکر کنم کلا تصورِ تاثیرِ مکان ها بر گویش منو هیجان زده می کنه...). فیلم Nine رو با هم نگاه می کنیم و همون جا بیرون سالن حلقه می زنیم و بحث می کنیم در موردش. اغلب دوستش نداشته ان. من یه تیکه هاییش رو دوست داشتم: writer's block آقای کارگردان/نویسنده (چی باید ترجمه اش کرد؟ بن بست نویسندگی؟ سد نوشتار؟ مانع نویسنده ها؟) که منو یاد درخت گلابی می ندازه، و به وجد اومدنِ کودکِ درونِ کارگردان موقعِ شکل گرفتنِ صحنه های فیلم...

یه نفرمون برای همیشه از همه خداحافظی می کنه: ویزای work and holiday اش تموم شده و باید برگرده انگلیس. شوخیِ تکراریِ "یک شوهر کیوی پیدا کن" رو باز دوباره تکرار می کنیم و اونم خیلی جدی جواب می ده که از هر کسی که می بینه می پرسه که می خوان باهاش ازدواج کنن یا نه... ظاهرا موفق نشده که حالا داره برمی گرده.

تمامِ راه برگشت آهنگِ Be Italian توی سرم چرخ می خوره اما از بقیه ی فیلم چیزی توی ذهنم نمونده... این یعنی فیلم اش اون قدر درخشان نبوده. از ده بهش هفت دادم.

2010-02-02T09:29:00.001+13:00

شده سه سال که من نیوزیلند زندگی می کنم!

2010-01-22T14:35:00.000+13:00

علی کوچولو، دیگه کوچیک نیست

از صبح تا الان دلخورم... دلخور از تموم شدنِ کارِ علی کوچولوی نه قهرمان و نه خیلی ترسو و نه خیلی پرحرفِ بچگی هام توی یک گور جعلی...

2010-01-21T08:56:00.005+13:00

من به پشه های احمق نیوزیلندی حساسیت دارم... وقتی پشه ها گازم می گیرن، جاش به اندازه ی یک وجبِ گنده - اغراق نمی کنم- باد می کنه. امروز صبح با پاهای باد کرده و کلافه از خارش، یقه ی لینکلن (تنها کیوی حاضر در آفیس) رو گرفتم که این چه وضعشه... لینکلن هم از طرف پشه های نیوزیلندی از من معذرت خواهی کرد و توصیه کرد که Vegemite بخورم که سرشار از ویتامین B است و (مزه زهرمار می ده رسما) باعث می شه که پشه ها از من خوششون نیاد...

طبیعتا تصمیم گرفتم که تا آخر تابستون به خاروندن خودم ادامه بدم...

2010-01-19T14:24:00.002+13:00

من گاو نیستم، ناخودآگاهم زیادی نگران منه

یکی از سیستم های دفاعی من، بلوکه کردنِ هرگونه نوستالژیه... تنها مواقعی که ناخودآگاهم سرِ شیلنگ رو شل می کنه و من کمی نوستالژی انگیخته می شم، وقت هاییه که ناخودآگاهِ عزیزم قانع شده که به زودی قراره عاملِ نوستالژی برانگیز از بین بره. مثلا روزگاری که تهران زندگی می کردم، تا دو سه روز قبل از سفر به مشهد و تا قبل از این که بلیت سفر دستم نبود، هیچ تصویری و هیچ علامتی از خونه مون توی مغزم نمی اومد. این عادتِ عجیب (که فکر کنم اطرافیانم به نامهربانانه هم بتونن تعبیرش کنن بعضا) برای خودم خیلی مفید بوده: دل کندن از فضاها همیشه برام راحت بوده و سه سال و نیم دوری از بابک رو بدون تلفات جانی تا به این جا دووم آورده ام.

ولی هر از گاهی یادم می آد که آدم های زندگی ام دلیلی نداره که ناخودآگاهِ غیرتی و مادرانه ی منو درک کنن... این جوری می شه که احساساتِ دوستانه ام رگه های عذاب وجدان به خودش می گیره. بدتر از اون حس می کنم که هر گونه حرکتی به سمت آدم هام کاملا تصنعی و از-دل-نجوشیده خواهد بود چون زیادی آگاهانه است (ولی این ممکنه فقط تصور خودم باشه)... خدا پدر طراحان فیس بوک رو بیامرزه که می تونی هر از گاهی یک "جیگرت رو بخورم" به کسی بگی، جوری که نه صدای ناخودآگاهِ همیشه در صحنه ام دربیاد و نه صدای وجدانِ بی کارم.

2010-01-15T15:34:00.003+13:00

زمینِ تنیسِ اون ور خیابونه و مسابقاتِ سالیانه ی تنیس به راه... توی راهروهای دانشکده می تونی مسابقه ها رو از بالا نگاه کنی. هر از گاهی صدای تشویق جمعیت می آد. صداش رو دوست دارم... منو می بره به بچگی و استادیوم تختیِ پشت خونه و پنجره های کتابخونه مون که رو به استادیوم باز می شدن... و صدای جماعت که از هر گاهی نعره می زد که: مشکیه ته!

2010-01-14T12:49:00.002+13:00

از فیلمِ Whatever works اومده ایم و در حال قدم زدن به سمتِ خونه ایم. در مورد این حرف می زنیم که کاش فیلم نامه های وودی آلن رو بخونیم، از بس که نکته های کوچولو کوچولوی خوشگل داره که آدم توی فیلم وقت نمی کنه به اندازه ی کافی ازشون لذت ببره. یهو یه ایده ی خلاقانه به ذهن یوآنا می رسه: یه شب بشینیم دور هم و یکی ازفیلم نامه هاش رو هم با بخونیم... هر کسی بشه یک شخصیت.

و مسلما که قراره فیلم نامه اش Annie Hall باشه...

از فکر کردن به ایده اش که شدیدا هیجان زده شدم... امیدوارم در عمل هم خوب از آب در بیاد!

__________________

توی یکی از جلسه های شب شعرمون نمایشنامه ی چهار صندوقِ بیضایی رو با هم خوندیم و خیلی بهمون خوش گذشت!

2010-01-13T14:47:00.004+13:00

The brief wondrous life of Oscar Wao

کتابِ این دفعه ی گروه کتابخوانی رو من پیشنهاد داده بودم. خودم وقتی خوندمش کلی متعجب شدم که این قدر قشنگ از آب در اومد! (الان درک می کنم که چرا پارسال توی سفر این کتابه از دست بابام نمی افتاد!)

کتاب در مورد زندگی سه نسل مختلف از اعضای یک خانواده است که زمان حکومت دیکتاتورِ دومینیکن ریپابلیک، رافائل تروجیلو، و اسلافِ خون خوارتر از خودش زندگی می کرده ان. داستان در آمریکا و دومینیکن ریپابلیک اتفاق می افته و هر فصل کتاب هم به صورت نامنظم در مورد یکی از اعضای خانواده است. خانواده ای که به باورِ راویِ داستان نسل اندر نسل گرفتارِ بختکِ ترسناکِ دومینیکن شده ان: Fuku.

کتابش خیلی تلخه اما طنز شاهکاری داره. قهرمانِ اصلی داستان (قهرمان کلمه درستیه؟)، اسکار وائو، یک پسرِ چاق و شدیدا nerdy است. تمام مدت کتاب های علمی تخیلی و comic strip می خونه و سر درِ اتاقش هم یک شعر به زبانِ الفی (جن های ارباب حلقه ها) نوشته. (تمام کتاب اصولا پره از اشاره به کتاب ها و فیلم های مختلف عملی تخیلی) و هر از چند گاهی هم عاشقِ دخترهایی می شه که امکان نداره بهش حتا نگاه هم بندازن... اسکار اما هر وقت عاشق می شه خودشو در جلد یک Jedi Master می بینه و توانایی اینو داره که تا نابودیِ کامل خودش از عشقش دست نکشه... داستان رو دوست پسرِ خلاف کار و زن باره یِ خواهر اسکار روایت می کنه و در نتیجه ادبیاتش ادبیاتِ خلاف کاریِ رنگین پوست های آمریکاییه و خب صد البته که مدلِ روایت کردنش با وجودِ طنز آلود کردنِ داستان، چیزی از نفس گیر بودنش کم نمی کنه.

از صحنه های سنگین و نفس گیرِ داستان وقتیه که آدم های تروجیلو، مادر اسکار و بعدترها خود اسکار رو به اعماقِ مزرعه های نیشکر می برن و شکنجه شون می دن. (در همین راستا فیلمِ In the times of the butterflies رو توصیه می کنم. این فیلم هم در مورد سه خواهرِ دومینیکنیه که به خاطر مبارزه با دیکتاتوری توی یک مزرعه نیشکر کشته می شن... کتاب هم تمام مدت به داستان اون ها اشاره می کنه.)

به نظر من جایزه ی پولیتزر کاملا برازنده ی کتابه. خوندنِ این کتاب رو بسیار زیاد توصیه می کنم!

2010-01-12T15:12:00.003+13:00

برای نفرِ چهارمِ خونه جدیدمون آگهی دادیم. آگهی رو هم خونه ایم نوشته بود و توی قسمتِ "هم خونه ای های فعلی" نوشته بود: A Persian, a German and a Norwegian... اصولا که من از دیدنِ این که جماعت نمی گن ایرانی و می گن پارسیایی (که یه وقت با پارسی قاطی نشه!) کهیر می زنم. ولی خب آگهی رو داده بودیم و دیگه اون قدرها هم قضیه مهم نبود... جالبیش این بود که وقتی ازش پرسیدم چرا منو ایرانی ننوشتی گفت راستش به این فکر نکردم، بیشتر به این فکر کردم که خودمو که آلمانی ام اول ننویسم که ضدتبلیغ نشه...

خلاصه وقتی یه نفر اومد برای دیدن خونه، ازم پرسید تو پارسیایی هستی دیگه؟ منم احساسِ خو- ماز-جبرانی-بینی کردم و گفتم که آره فکر کردم اگه اینو بنویسیم توی ذهن ملت قالیچه پرنده و گربه ایرانی تداعی می شه و بیشتر مشتری جمع می کنیم...

2010-01-08T15:37:00.002+13:00

خیلی وقته که ننوشته ام و همه اش حس می کنم که باید یک مقدمه ی درست و حسابی (در مایه های دیباچه ی گلستان) بنویسم که بگم من اومدم دوباره. اضافه بر اون همه اش حس می کنم که نیاز به مقدمه چینی مبسوط دارم که بگم من و بابک با هم نامزد شدیم و خب از طرف دیگه فکر می کنم اگه اندک جماعتی هم هنوز این وبلاگ رو می خونن، می دونن که ما نامزد شده ایم... اما واقعیتش اینه که بخش نوشتاریِ مغزم یه مقادیر زیادی خاموشه...

فکر می کنم اگه مغزم روشن تر می بود برای خودم "فتح باغ" فروغ رو هم می خوندم... یا در واقع فتح باغ رو با صدای خودِ فروغ توی مغزم دوباره پخش می کردم...

2009-11-18T09:09:00.004+13:00

هی فکر می کنم با خودم که چرا دیگه نمی نویسم... دمِ دست ترین و خودنوازنده ترین جوابم به خودم همیشه اینه که: از بس که هیچ فکر و ایده ای ندارم، از بس که کپی/پیستِ ایده های دیگرانم... و خب بعدش انرژی ام صرف این می شه که خودمو قانع کنم که نه بابا این جوری هام نیست و یا این که حواسِ خودمو پرت کنم.

این روزها دلیلِ ننوشتن هام رو دقیقا نمی دونم اما خب مثِ دفعه های پیش برام واضح و مبرهن است که جمله بندی شده فکر نمی کنم. هر وقت که قادر باشم به صورت جمله های دقیق و سرو ته دار فکر کنم، یعنی ویرِ نوشتن دارم. این روزها اگر مغزم بافرِ اضافه داشته باشه خرجِ این کتاب های Southern Vampire Mysteries می کنمش. دو تا کتابِ نصفه هنوز روی پاتختی مه اما جنبه ی چیزی جدی تر از دراکولاها و گرگینه های جذاب و خشن رو ندارم!

----------------------------------------------------

و اما کتاب هایی که دارم می خونم (دارم نمی خونم در واقع):

1- The Keepers of the House

اگر دلتون برای حال و هواهای صد سال تنهایی و شجرنامه ی خانوادگی و سرهنگ آئورلیانو تنگ شده، این کتاب شاید به مذاقتون خوش بیاد. اول های کتاب احساس می کردم که چقدر زشت و خجالت آوره که آدم ادای صد سال تنهایی رو در بیاره اما کم کم از داستان و سبک داستان پردازی اش بدم نیومد. این یکی کتاب هم مث صد سال تنهایی پره از تصاویری که سریع و رنگین از جلوی چشم آدم می گذرند و تا به خودت بیای می بینی که داستان دو نسل گفته شده اما انگار فقط دو سال زمان گذشته... موقع خوندن من همه اش صفحه ی شجره ی خانوادگی رو باز می ذارم تا بفهمم داستان در مورد کدوم رودریگزه!

2-A Beginner's Guide to Acting English

من ظاهرا همه اش توی فاز غیرتی شدن سرِ کتاب های دیگه ام... این کتابِ شاپرک خرسندی هم از این قاعده مستثنی نیست... هی به من این احساس رو القا می کنه که داره شبیه فیروزه دوما یا مرجان ساتراپی (با وجود سبک کاملا متفاوت) می نویسه. با این همه نوشتارش کاملا گیراست: گیرا و ساده و طنزآلود. اصولا من از چنین کتاب هایی به شدت استقبال می کنم! (منظورم از چنین کتاب هایی، نوشته های به زبانِ غیر فارسیِ ایه که تصویرِ دوست داشتنی و بی جانب داری از ایران نشون می دن... و نویسنده هاش اون قدر با ذوق هستند که قادرن اتفاقاتِ تلخ و شرایطِ نامانوس برای غرب رو با طنز نشون بدن. البته زن بودنِ این نویسنده ها هم شاید باعث شده که من باهاشون بیشتر احساس هم ذات پنداری بکنم.)

هر وقت تونستم خودمو قانع کنم که دراکولاهام رو بذارم کنار و این دوتا کتابم رو تموم کنم، بیشتر در موردشون می نویسم.

----------------------------------------------------

پاورقی: آخیش چقدر نوشتن می چسبه!

2009-10-14T12:14:00.002+13:00

قسمتِ مورد علاقه ی من دوشِ آب داغِ بعد از ورزشه.
قسمتِ مورد علاقه ی بعدیم، کششِ طولانیِ بعد از حرکت های قدرتیه: مچ پاتو می ذاری روی بار، پنجه پاتو می گیری، سرتو می ذاری می روی زانوت و چشماتو می بندی و فکر می کنی که چقدر ورزشش چسبید...
قسمتِ مورد علاقه ی بعدیم چندان موردِ علاقه ام نیست اما به عشق موردِ یک و دو انجامش می دم...

2009-10-12T09:30:00.003+13:00

On metaphors...

این رفیق ما در سی سالگی کلی قدم های شجاعانه برداشته: زندگی و ازدواجِ اکیدا ناخوبِ گذشته رو گذاشته کنار و حالا داره بعد از سال ها خودشو کشف می کنه. با وجودِ بی کاری و مشکلات و مبهم بودنِ آینده کلی داره روی خودش کار می کنه، پیش مشاور می ره، ورزش می کنه و کارایی که همیشه دوست داشته و هیچ وقت انجام نمی داده رو تجربه می کنه...

دیروز بهم می گفت که تغییر دادنِ خود و کنار گذاشتنِ باورها و عادت های غلط سخته. مث ساختمون سی طبقه ای که بهت می گن باید طبقه اول رو خراب کنی و دوباره بسازی. بهش گفتم چه دلیلی داره از این تمثیل های دست و پا گیر استفاده کنی؟ اصلا کی گفته که آدم مث ساختمون سی طبقه است؟ گاهی تمثیل ها مفیدن برای این که باعث می شن آدم مفاهیم رو راحت تر درک کنه اما گاهی ما صرفا با تمثیل هامون حال می کنیم و تلاش می کنیم به توجیه کردنِ واقعیت با مدل های ذهنی مون ادامه بدیم.

امروز داشتم فکر می کردم که گاهی می شه با تمثیل های لذت بخش، شرایطِ ناخوب رو راحت تر از سر گذروند... مثلا به جای این که تصور کنی باید با بیل و کلنلگ بیفتی به جون طبقه ی اول ساختمونت، می تونی تصور کنی که داری زندگی ات رو علف کشی می کنی و علف های هرز رو دونه دونه و کامل (بدون این که نصف ریشه شون توی خاک باقی بمونه) از توی باغچه می کشی بیرون و گل ها کم کم نفس می کشن... یادم باشه اینو به رفیقم بگم!*

------------------------------------------------
* من در بچگی در علف کشی استادی بودم برای خودم... البته یک بار بابام مسوولیت علف کشی یه قسمتی از باغچه رو داد به من و منم با اعتماد به نفس کامل بنفشه ها رو کشیدم بیرون!

2009-10-11T22:04:00.002+13:00

اصلا از لازم بودن/صحیح بودن/موثر بودنِ مجازات اعدام بگذریم...

به نظر من نباید به شهروندان اجازه داد تصمیم بگیرند قاتل عزیزشان بماند یا برود. این که کسی حق داشته باشد بگوید "طناب دار رو بندازین گردنش تا بعد تصمیم بگیرم" انسانی نیست... من با مجازات اعدام اکیدا و شدیدا مخالفم و با این وجود با تبصره ی "رضایت ولی دم" بیشتر مخالفم. این امید دادنِ واهی که نمی کشیمت، بعد می کشیمت... این بردن پای چوبه دار و پس آوردن، انسانی نیست... قانون نباید چنین سوراخ بزرگی داشته باشه. اگه قاتل باید اعدام بشه، این که بعضی ها اعدام بشن، بعضی ها اعدام نشن و بعضی ها رو جون به سر کنن تا اعدام کنن شلختگیِ قانونیِ وحشتناکیه.

به اون پسربچه چی گذشته توی این مدت؟ من نمی گم خانواده مقتول باید رضایت می دادن... می گم اصلا این که آدم ها سر مرگ و زندگی کسی قدرت تصمیم گیری داشته باشن بی رحمانه است. جون هیچ انسانی نباید بازیچه دست کس دیگه ای باشه. هیچ انسانی نباید چنین قدرتی توی دستش باشه. هیچ انسانی... *

و با وجودی که این حرف به نظرم این قدر بدیهی و روشن و منطقی می آد، چرا واقعیت این قدر بی منطق و تیره و بدویه؟

-----------------------------------------------------------------------------------
* من همیشه از مطلق فکر کردن و نظر دادن، گریزانم. وقتی نوشتم "هیچ انسانی" کلی بهش خیره شدم و بعدش به این نتیجه رسیدم که این یکی از معدود چیزهاییه که من به طور مطلق بهش اعتقاد دارم...

2009-10-09T09:21:00.003+13:00

بعد از شنیدن این که هرتا مولر جایزه نوبل ادبی رو برده، هوس کردم دوباره کتابش رو بخونم. یادمه عاشق سرزمین گوجه های سبز شده بودم. ترجمه ی فارسی ای که قبلا خونده بودم بدک نبود اما به نظرم کتابش رو حسابی قیچی کرده بودن (شایدم نکرده بودن... از مدلِ نوشتار کتاب سخت می شد فهمید!). ولی خب جدای از این مسایل، حیف از این همه کتاب هایی که مثله کردن و با این وجود ما با ولع خوندیمشون...

2009-10-08T17:29:00.005+13:00

کتابِ The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society رو یک نفس خوندم و کلی بهم چسبید. خوندنش مثِ خوندن بابالنگ دراز و دشمن عزیز بود... البته داستان این کتاب یه جورایی تطابق یافته- با خواننده های- بزرگ سال -تره. کتاب در قالب نامه و تلگراف بینِ ده بیست نفر آدمِ مختلفه. گاهی این قالب کمی دست و پاگیر به نظر می آد و دست نویسنده رو می شه. مثلا دو سه تا از نامه هایی که از طرف آدم های مختلف نوشته شده ان، یک داستان رو تعریف می کنن اما به طرز واضحی نامه ی نفر بعدی دنباله ی نامه ی نفر قبلیه... ولی خب کتاب اون قدر شخصیت های داستانی مختلف داره که فکر کنم بی اشکال از آب در آوردنش خیلی خیلی سخت باشه.

داستان کتاب در انگلیسِ یک سال بعد از جنگ جهانی دوم اتفاق می افته. یک خانوم نویسنده، جولیت، به طور اتفاقی یک نامه از جزیره گرنسی دریافت می کنه در مورد یکی از کتاباش... طی یک سری نامه نگاری بین جولیت و سکنه ی جزیره، کلی داستان جالب از دوران اشغال گرنسی بیرون می آد که جولیت تصمیم می گیره بر مبناش یک کتاب بنویسه.

ظاهرا در دوران اشغال گرنسی توسط آلمان ها، کلی مقررات سفت و سختی بر اهالی جزیره که عمدتا کشاورز بودن، حاکم بوده. از جمله این که سربازهای آلمانی حساب و کتاب دقیق همه گاو و گوسفند و خوک های مردم رو داشته ان. چند تا از کشاورزها موفق می شن که طی یک شب جنازه یک خوک مرده رو به جای یک خوکِ دیگه هم جا بزنن و بعدش با خوکِ زنده ی اضافی شون یواشکی یک مهمونی مفصل بگیرن. بعد از مهمونی، سربازها چند نفر از مهمون ها رو در راه برگشت موقع حکومت نظامی دستگیر می کنن. یکی از مهمون ها خلاقیت به خرج می ده و می گه که همه شون از یک جلسه ادبی می آن و حساب زمان از دستشون در رفته بوده و البته همه آلمانی ها دعوتن که توی جلسه هاشون شرکت کنن. آلمان ها هم که می خواستن نشون بدن که از فرهنگ و ادبیات حمایت می کنن، آزادشون می کنن. صبح روز بعد، یک سری کشاورز کم سواد و دور از کتاب به خودشون می افتن که چه جوری یک گروه ادبی ای که مثلا مدت هاست از شروعش می گذره رو راه بندازن...

یکی از عناصر اصلی کتاب، وجودِ مخاطب های سراپاگوشیه که این نامه ها براشون نوشته می شن. مثلا رفقای خیلی خیلی نزدیکِ جولیت، که نویسنده بتونه به راحتی جزییاتِ روابط عاشقانه ی بین جولیت و یکی از کشاورزها رو توضیح بده. اینم به نظرم یکی از نقطه ضعف های کتابه... فرم کتاب اون قدر دست و پاگیر می شه که نویسنده مجبوره مدام فرضیه اضافه کنه...

با این همه من از خوندنش خیلی لذت بردم. کتابش جون می ده برای وقتی که آدم می خواد ذهنش رو توی یک چیزی غرق کنه. ( حیف که هری پاتر تموم شد! واقعا مخدر خوبی بود...) خوندنِ نامه ها هم منو یاد نامه هایی انداخت که با دوستای خودم می نوشتیم.

2009-09-17T22:22:00.004+12:00

توی این جلسه ی گروه کتاب خوانی در مورد کتاب The book thief و The unconsoled حرف زدیم. کتاب اولی رو هنوز دارم می خونم و راستش با وجودی که قراره خیلی موش و بچه گانه و سرشار از سادگی و معصومیت و این حرفا باشه، خیلی داره منو نمی گیره! من مدت هاست که حوصله ام از فضاهای نازنازی و اینا سر می ره... روزگارِ مونیخ جنگ جهانی دوم و فقر و روایت داستان از زبان مرگ (که برخلاف تصور دنیا رو پر از رنگ و شاعرانه می بینه) و دنیای بچه گانه ی لیزل (یک دختر بچه ی کتاب دزد و سرتق و فقیر که هزارتا فاجعه از سر گذرونده) در یکی از محله های فقیر نشینِ مونیخ، به نظرم به قصدِ درآوردنِ "آخی" و اشک و آهِ خواننده سرهم شده...
البته ناگفته نماند که این کتاب برای گروه سنی نوجوانان نوشته شده (شاید من در طی سال های نوجوانی آخی گفتن هامو صرف کتاب های دیگه ای کرده ام و دیگه به این راحتی آخی ام نمی آد).

در مورد کتاب دوم اما هرچی بگم کم گفتم!
در یک کلام عاشقش شدم... هرچقدر بیشتر پیش رفت بیشتر احساس کردم که عاشقش شدم! کتاب دیگه ی نویسنده، The remains of the day، با ترجمه زیبای نجف دریابندری به اسم "بازمانده ی روز" برگرندونده شده. این یکی کتاب هم ظاهرا با عنوان تسلی ناپذیر به فارسی برگردونده شده (گرچه من فکر می کنم اسم تسلی نیافته یا تسکین نیافته مناسب تر باشه براش).
The unconsoled در یک فضای وهم آلود و کافکایی در رویاهای موسیقی دانی به اسم رایدر می گذره. راید وارد یک شهر کوچیک جایی در اروپای مرکزی شده و قراره یک کنسرت خیلی مهم اجرا کنه. هرچی کتاب بیشتر جلو می ره رایدر، که خواننده گمان می بره فراموشی داره، با آدم های غریبه ای برخورد می کنه که کاملا می شناسنش و اونم به تدریج آدم ها رو به یاد می آره: زنش، پسری که احتمالا بچه اش باشه، همکلاسی های قدیم... آدم ها رایدر رو با خواسته هاشون به این ور و اون ور می کشونن و اون مدام از کنسرتش غافل می شه. شهر هم گول زننده است: درِ یک کافه ی بیرون شهر به هتل رایدر باز می شه و وسط خیابونی توی مرکز شهر دیوار کشیده ان و باعث می شه رایدر مدت ها توی این هزار تو گم بشه. مثل هر رویای دیگه ای، رایدر گفت و گوی آدم ها از پشت دیوارها رو برای ما روایت می کنه و گاهی گریز می زنه به خاطرات کودکی ای که همون لحظه توی مغز یکی از همراهانش در جریانه...
تم اصلی کتاب هم، شاید مشابه کافکا، عدم توانایی آدم ها در ارتباط برقرار کردنه و فضایی که این این ارتباط رو ناممکن می کنه. کتاب با وجودی که خیلی روون و شیواست، خیلی طولانیه و لبریزه از کلمه های جی آر ای پسند!

2009-09-08T16:48:00.002+12:00

جالبمان می شود (شاید هم کمی جوگیر می شویم):

- آزاد شدنِ خرمشهر توی فهرستِ انگولک کننده های احساسات ملی من بود اما رتبه ی بالایی نداشت. مثلا در حدِ ایران ای سرای امید شجریان مو بر تن من راست نمی کرد. اما حالا با تر و تمیز شدنِ چهره ی خیلی از مفاهیم، من برای دوستِ بریده از ایرانم داستانِ مقاومت محمد جهان آرا و شان نزول "ممد نبودی ببینی" رو تعریف می کنم و بغضم می گیره...

- وقتی از زبانِ دهه ی شستی های به-زعمِ-تا-پیش-از-اینِ-خودم-صرفا-سوسول می شنوم که "بسیجی واقعی همت بود و باکری"، می رم سراغ زندگی نامه شون که ببینم کی بودن و چی کار کرده ان...

عجیبمان می شود!

2009-09-02T09:20:00.003+12:00

شاید برای نوشتن در وبلاگم "کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد" شده باشم. این جا جاییه که در مورد کتاب ها و فیلم ها و مزخرفات و لحظه های بی ربط زندگیم می نویسم. اما این روزها از زندگیِ بی ربط داشتنِ خودم بسیار شرمنده ام ...
کلمات بی معنی ان...
تلاش می کنم تصور کنم که بتونم عمق فاجعه رو لمس کنم و حساسیت ام رو نسبت به خبرهای بدتر از بد از دست ندم... حتا ده ثانیه اش هم خارج از تحمل انسانیه: شیشه نوشابه ای که سراغت اومده و قراره دوباره و دوباره سراغت بیاد و دیوارهای دخمه ای که خفه ات می کنن و مغزی که دیوانه شده و بازیچه ی بازی های بازجویی که به همه ابعاد وجودت تجاوز کرده: حس و فکر و تن و احساس...

زندگی روزمره من با همه مزخرفاتِ دلچسبش جریان داره و من از انسان بودنِ خودم شرمنده ام.

2009-08-16T15:21:00.002+12:00

یک فیلمِ وودی آلنی ای رو که برای یکشنبه های بارونی نگه داشته بودم نیگا می کنم: Deconstructing Harry.

زندگی جریان داره و نگرانی های من برای این روزهای مملکت هم.

اتاقم رو مرتب می کنم: کل دکوراسیون زار و زندگی رو عوض می کنم. مچ بند سبزم، که قراره توی چشم جهانیان بکنمش که ا.ن. خر است، رو می پیچونم دور قوطی کرمِ سفیدم. پنجره های اتاقم رو باز می ذارم و فکر می کنم که تاثیر حال و هوای دم بهاره که باعث شده خونه تکونی بکنم. هنوز بارون نیومده.

زندگی جریان داره و قبل از این که فکرشو بکنی اگوست هم رفته...

چراغ ها رو خاموش کرده ام. یادم رفته شمع بیارم با خودم. تلاش می کنم به این واقعیت فکر نکنم که بعضی پروژه ها باعث می شن بقیه ی پروژه های سابقا-نشدنی، اجرایی بشن. تلاش می کنم بیشتر توی وان فرو برم: نفسم رو می دم بیرون که بیشتر برم توی آب. به موانع ذهنی ام فکر می کنم. هنوز یکشنبه ی بهاری نیومده.

زندگی جریان داره و من مدام فراموش می کنم که چقدر ورزش منو نشئه می کنه.

از ورزش اومده ام و برانچِ مبسوطِ اسپانیولی تهیه شده توسطِ آشپزِ ترکی و سرو شده در آکلند رو خورده ام. در یک حمله ی بسیجی وارِ شیش ساعته ورقه های تمرین رو صحیح می کنم. به این مشکوک می شم که چی باعث شده شنبه ای که تمام روزهای هفته منتظر آمدنشم رو به خرکاری بگذرونم... هنوز لحظه ی خودکاوی و تهوع و نیاز به وانِ آب داغ نیومده.

زندگی در مقابل چشم های نزدیک بین من و قابِ کوچیکِ عینک جدیدم جریان داره.

2009-07-11T10:22:00.000+12:00

شنبه، روزی که رای ها رو می شمردن، توی فرودگاه نشسته بودم منتظرِ هواپیمای ملخی کوچولویی که از آخرین جلسه کلاسم منو برگردونه آکلند. برات نوشتم که "...موسوی انتخاب می شه و ما دل گرم تر و امیدوارتر می شیم به دموکراسی و آینده...".

نامه رو برات نفرستادم. یه جایی قاطی این روزهای تلخ و غیرقابل باور گم شد. چند روز پیش پای تلفن نامه رو برات خوندم و دل جفتمون گرفت.

2009-06-11T10:26:00.002+12:00

انتخابات در آکلند

آکلندی ها و ولینگتونی های عزیز حواستون باشه که زمان رای گیری عوض شده. از ساعت هشت صبح تا شیش بعد از ظهر...

2009-05-27T14:21:00.004+12:00

ایرانی های مقیم نیوزیلند می تونن در شهرهای آکلند (Western Spring Garden Hall) و ولینگتون (سفارت ایران) از ساعت نه صبح تا هفت بعد از ظهر رای بدن. تا جایی که من می دونم و دوستان گفته ان، با گذرنامه و بدون شناسنامه هم می شه رای داد. من که شخصا برای اطمینان گذرنامه و شناس نامه و کارت ملی ام رو با خودم می برم!

توی پرانتز(
من رای می دم به دلایل زیر:
1- وضعیت و سرنوشت ایران برای من مهمه.
2- خانواده و دوستان من ایران زندگی می کنن.
3- وجهه جهانی ایران در زندگی شخصی من موثره.
4- رای ندادن و قهر کردن یعنی استفاده نکردن از سهمی که از تاثیر گذاری به ما داده اند.
) پرانتز بسته

2009-05-18T15:03:00.002+12:00

انسون این هفته رفته کنفرانس و از من خواسته که شیش ساعت براش برم سر دوتا از کلاس هاش. قراره توی هر کلاس یک ساعت اول رو در مورد هرچی عشقم می کشه (ترجیحا تزم) حرف بزنم و دوساعت بعدی رو مساله حل کنم. کلاس اول لجستیکه و کلاس دوم فرایندهای زنجیره تامین... من پیش خودم یه ذره فکر کردم و به این نتیجه رسیدم که دوست دارم در مورد الگوریتم ژنتیک حرف بزنم و تلاش کردم که یه جوری با بدبختی به لجستیک و زنجیره تامین ربطش بدم (یه جوری ربطشون دادم که خودم هم نفهمیدم!).

ارایه ام رو این جوری شروع کردم: زمانی که من دانشجوی کارشناسی بودم، برای پروژه ی کارآموزی ام الگوریتم ژنتیک یاد گرفتم*... این هم زمان شد با بیرون آمدنِ اولین فیلم ماتریس و هم زمان شد با دوباره خوندنِ کتاب دنیای شگفت انگیز نو**. اون فضا باعث شد که من برای چندین وقت حس کنم که دنیا یک فیلم علمی تخیلیه و فوق العاده به هیجان آمده بودم... وقتی انسون ازم خواست که براتون در مورد تزم حرف بزنم دیدم دوست دارم به جاش در مورد چیزی حرف بزنم که چند سال پیش باعث شد عاشق رشته ام بشم.

* سلام احمد نیک مهر!
** این جا ازشون پرسیدم چند نفر کتابش رو خونده ان و فقط خودم دستم رو بردم بالا... جوون هم جوون های قدیم.

2009-05-08T15:42:00.003+12:00

امروز توی راه دانشگاه یهو عمیقا دوزاریم افتاد که فروغ آسمونش به آویختن پرده ای ازش گرفته می شده. عجیب بود که با وجودی که همیشه تصویر این شعر رو به وضوح مجسم می کردم، هیچ وقت فکر نکرده بودم به عمق فاجعه اش. به خودم که آمدم دیدم هی دارم توی ذهنم تکرار می کنم که: "یعنی واقعا نمی تونسته پرده رو کنار بزنه؟ یعنی واقعا نمی تونسته؟".

2009-04-27T14:59:00.004+12:00

Arranged marriage

یک روز دل انگیز پاییزی در یک جمع دخترونه برانچ می خوردیم و از در و دیوار حرف می زدیم. دو تا از دخترهای جمع بزرگ شده ی نیوزیلند بودند و از ایرانِ امروز تصویری نداشتند. یه جایی وسط صحبت و بدون هیچ گونه مقدمه، از ما پرسیدن که هنوز هم توی ایران arranged marriage (ازدواج اجباری؟) رسمه یا نه؟
چیزی توی این سوال بود که منو در اون لحظه اذیت کرد اما نفهمیدم چی...
دوست داشتم جوابی بدم توی این ردیف که: درسته توی خیلی از جاها کاملا رسمه اما خیلی دخترهای مدرنی هم هستند که...

مساله ی من با این سوال و با این دیدگاه به جامعه این بود که این دوست ما، انگشت گذاشته بود روی موضوع جنجال برانگیز و "غرب پسندانه ای" که نتیجه ی یک سری ساختارهای جامعه است که به سختی می شه تغییرش داد، و می خواست به یک شنیدنِ آره یا نه اعلام کنه که چقدر متاسفه یا چقدر خوشحاله... من دوست داشتم توضیح بدم که توی فضایی که رابطه و دوستی و سکس و زندگی قبل از ازدواج معنا و مفهوم نداره، ازدواجِ "غیراجباری" راه کارِ موثری نیست. کلا غیر اجباری بودن، که لازمه اش زندگی قبل از ازدواج و سعی و خطا و تجربه است، با ساختارِ جامعه سنتی در تضاده.
دوست داشتم انگشت اتهام از روی چیزِ مبهمی به نام ایرانِ ضد زن بیاد روی چیزی دقیق تر و قابل بررسی تری مث ساختارها و روابطِ غلط جامعه.

این جا بود که فکر کردم چقدر کار کسایی مث مرجان ساتراپی یا فیروزه جزایری، که از روزگارِ دخترانِ امروزیِ ایران برای مخاطب های غیرفارسی زبان روایت می کنن و تصویر های واقع گرایانه تری رو نشون می دن، قابل تقدیره.

2009-04-20T15:06:00.008+12:00

هواپیمای ملخیِ نونزده نفره با خلبانِ خوش تیپِ خانوم، از توی ابرهای آکلند رفت بالا و بیست و پنج دقیقه بعد دوباره فرو رفت توی ابرها و توی یه شهرِ کوچولو به اسم فانگارِی فرود آمد. هفت ساعت کلاس، با احتسابِ ناهار و قهوه و دعای مائوریِ اول و آخر کلاس و تاخیرِ شاگردا که به "وقتِ مائوری" سرو کله اشون پیدا شد، خیلی خیلی دلچسب تر و باحال تر از اونی پیش رفت که انتظارشو داشتم. لباسِ رسمی ای که کلی باهاش برای جماعت "فشن شو" رفته بودم، زیادی رسمی از آب در اومد که احتمالا تا آخرِ کلاس به جین و کفش ورزشی استحاله اش می کنم... یه جورِ خطی و کم شیبی که خیلی توی ذوق نزنه!
ماچ و بوس و Hongi و خنده و بخور بخور و آواز: به جامعه ی مائوری خوش آمدید...

عکس از این جا.

2009-04-05T21:39:00.002+12:00

پاییزانه

یک- ننوشتنم شاید هم از اینه که با وبلاگم غریبه شده ام، احساسِ مالکیت نسبت بهش ندارم. این احساسِ دوری فقط مربوط به وبلاگ خودم نمی شه، فیس بوک و ریدر و وبلاگ های بقیه رو هم خیلی کم می خونم تازگی ها. از خوندنِ اخبار هم فقط به تیترشون قناعت می کنم... بیشتر دوست دارم توی سایت های عکاسی/طراحی بچرخم و عکس نگاه کنم.

دو- بیشتر از اون که به خوندن و نوشتن احتیاج داشته باشم، به حرف زدن و راه رفتن زیر آفتاب و مزخرف گفتن و خندیدن احتیاج دارم. خریدنِ دستبند و گردن بندهای پرمهره (که با خرید هر کدوم، به دستبند رویایی خودم نزدیک تر و نزدیک تر می شم: مهره های فیروزه ای با شکل های مختلف و بی ربط و ریز).

سه- همیشه وقتی تابستون تموم می شه من مشتاقِ پاییز می شم، خزعبلاتِ رومانتیک و برگ های خش خش کننده اش رو کاری ندارم: آفتابِ بی رمقِ و طلایی اش رو می گم و شال گردن های رنگی و سرمای تر و تازه و (این آخریش خیلی خرخونانه است می دونم) تصور کردنِ خودم در حال درس خوندن/کار کردن زیر آفتاب عصر...

چهار- چای خوردن در پاییز رو هم خیلی دوست دارم... بیشتر از این که چای خوردن اش رو دوست داشته باشم، گرفتنِ لیوان چای توی دستم و فروکردنِ دماغم توی بخار چای رو دوست دارم.

2009-03-18T14:19:00.003+13:00

کوتاه نوشته هایی در مورد رفتنِ خاتمی:

بهترین، منطقی ترین و آگاه ترین رییس جمهوری که رییس جمهور نشد.
لیچارهایی که مادرمان به ما آموخت

2009-03-16T09:10:00.003+13:00

هوای این روزهای آکلند، هوای آفتابِ کج و آبِ درخشانِ اقیانوسه،
هوای شالِ آبیِ آسمانی با بلوزِ آستین بلندِ فیروزه ای،
هوای بیشتر چسبیدنِ قهوه ها و بیشتر به هم ریختنِ موها.

2009-03-08T19:43:00.002+13:00

1- کاریِ خوش بو، مخلوطی از گوشتِ فرداعلای نیوزیلندی و بادمجون و کدو حلوایی و گوجه فرنگی و سس کاری، برای خودش روی گاز غل غل می کنه. من برای خوردنِ کاری هیجان زده تر و هیجان زده تر می شم...
زمان می گذره،
روزگار هم،
عمر هم.

2- برای تس و ارن از قوانینِ طلاق در ایران می گم و از این که باید شوهرت به اندازه کافی روشن فکر(خودم از گفتنِ کلمه انتکتوال متعجب می شم... من روشن فکری رو با این تعریفم تنزل داده ام یا روشن فکری برای نسل ما خودش این قدر تنزل کرده؟) و فمنیست باشه که بهت موقع عقد حق طلاق بده... که شاید، تحت یه سری شرایط خاص، شما دو تا از نظر قانون کمی مساوی تر به حساب بیاین...
حالت تهوع می گیرم.

3- چهارشنبه سوری نزدیکه. بعد از گفتنِ داستانِ طلاق برای تس و ارن حوصله ندارم داستانِ چهارشنبه سوری رو هم براشون بگم... انگار همه ی انرژیِ ایران شناسوندنم تحلیل رفته باشه. بهشون قول داده ام که رقص ایرونی رو بهشون نشون بدم. شاید کمی برقصم و دنیا زیباتر بشه.

4- راستی هشت مارس مبارکِ همه ی زنان و مردانِ برابری خواه!

2009-03-05T13:05:00.003+13:00

تک خوان با گیتارش Hallelujah می زد و ما باهاش می خوندیم... من اون قدر مسحور بودم که بر خلاف معمول یادم رفت با ادا و بی صدا به تس بگم: I loooove this!

2009-03-04T15:48:00.004+13:00

نشستم خوب فکر کردم دیدم شبانه روز گنجایش همه اون چیزهایی که من ابلهانه امیدوارم انجام بدم رو نداره. نتیجه این شد که دونه دونه کتابِ صوتی (نوار قصه؟!) کتابایی که قراره یه وقتی در آینده بخونم رو دانلود کردم که روزها توی راه دانشگاه گوش بدم...
الان دارم کتاب White Tiger رو گوش می دم که فوق العاده است.

2009-03-02T16:25:00.008+13:00

مرضیه این نوشته رو برام فرستاد و من اون قدر عاشقش شدم که حد نداره!

یه قسمت از متن: "یک چیزی اما ، یک چیز متفاوتی می بینم مابین زندگی افراد اینجا و آنطرف . خوب و بد ندارد ، فقط فرق دارد . اینکه ما یک چیزهایی را دایم روایت می کنیم که مثلاً زندگی است ( چه در حال زندگی کردنش باشیم و چه نه ) در حالیکه من از این چندصد بلاگ خارجی که می خوانم این روزها ، حتی یکی را هم ندیده ام که اینقدر از عشق و رنج و تن و معشوق و وسوسه اش بنویسد ،حتی یکی ! اینقدر که ما . این باید به خاطر کیفیت کودکیهایی باشد که با قصه ها نوجوان و جوان شدند ؟ یا شروع جوانیی که توی صدای شعارها و سرودها و شعرها گم شد ؟ که اینجا ما ، عشق هامان ، حسرت هامان ، لذت هامان ، هم آغوشی هامان را می نویسیم و نو می کنیم و تجدید می کنیم ؟ دایم ؟ که ما ؛ همه اینها را با کلمه ( اگر بنویسی مثلا توی یک وبلاگ ) یا با کلمه ( اگر با دوست و همکارت حرف می زنی ) یا با کلمه ( اگر اهل حاشیه نویسی پای صفحه کتابها هستی ) یا با کلمه ( اگر برای خودت هی دلیل میاوری و خودت را قانع می کنی ) دایم پر و بال می دهیم ، خیلی بیش از آنکه هستند ، خیلی عمیق تر از آنکه خود زندگی می طلبد . "

سارا و پاییز از درگیریِ شرقی/ایرانی ما نوشته با کلمه... این که همه حس ها و روابطمون رو کلمه می کنیم و در موردش می نویسیم و باهاش کلنجار می ریم و بهش فکر می کنیم. یا مثلا این که برای افت و خیزهای عاشقانه/عاطفی/سکسی مون عمق بیش از حد قایل می شیم... و بعد یکی از ریشه یابی هایی که کرده، اینه که هر جا مشکلی وجود داشته باشه، پای حرف و داستان و کلمه بازی باز می شه.... توضیح و تلاش برای سوتفاهم زدایی (چه درونی و توی ذهنت برای خودت و چه بیرونی برای بقیه یا حتا برای بقیه ای که فقط تصورشون کرده ای) ... شاید نه فقط سوتفاهم زدایی بلکه تلاش برای رسیدن به درک درست تر توی اون فضای بی خودی پیچیده...

من از این ایده بدم نیومد. این دقیقا همون فکراییه که من دارم توی کله ام می پزم اما نمی تونم به کلام در بیارم. این که جامعه ی مصنوعی ما* از ما آدم هایی ساخته که درگیرِ به دست آوردنِ چیزهایی هستیم که برای داشتنش باید والدِ درونی و بیرونی و خانومِ یه چشمیِ همسایه و بقال سرکوچه رو قانع کرد. شاید (روی شاید بودنش تاکید می کنم) نیاز به گفتن و فکر کردن و حرف زدن و بلاگیدن از این تجربه های زندگی، همه در راستای رسیدن به احساسِ امنیت باشه و اطمینان از درستیِ تجربه هامون. شاید پرو بال دادن به هر حادثه ی عاطفی و براش ارزش و عمق زیاد قایل شدن برای این باشه آدم بتونه بگه کار مهم ارزشمندی کرده اما...

اما بعد از مهاجرت این داستان یه جورایی عوض می شه. عاشقیت و احساس و سکس نیازی ندارن که روی آسمون ها باقی بمونن یا حتا نیاز ندارن که توجیه بشن یا پنهان بشن و این در عینِ دلچسبی، ترسناک و غریبه است. آدم ها عاشق می شن، جدا می شن، غصه می خورن، از احساساتِ خوب سرشار می شن، سکس می کنن و این چیزها به طرز عجیب و طبیعی ای واقعی و زمینی ان: تجربه هایی روی زمین و توی متنِ زندگی. نیازی ندارن که برای خودت (یا توی ذهنت برای بقال سرکوچه، به نمایندگی از همه کسایی که حس می کنی مث تو فکر نمی کنن و قضاوت/شماتت ات می کنن) فکر و نوشته و کلمه و حرف اش کنی...

یک ریشه ی مهمِ دیگه ی این داستان سرایی ها و بلاگیدن ها و حرف زدن ها، شاید ادبیات و فرهنگِ درام-پسند و غیرواقعی ما باشه. توقع ما از عشق خیلی بالاست و به کمتر از خسرو و شیرین رضایت نمی دیم (در مورد سکس هم که هیچ حرفی نمی زنیم و وجودشو ندیده می گیریم... که البته این یک حدیثِ مفصل دیگه است). عشقِ اما خیلی ساده تر از این حرف ها و بدون بوق و کرنا (حتا توی ذهن خود آدم) و بدون ادعا، می تونه وجود داشته باشه... یا به قول تعریفِ دوست سارا از سکس "این چیزیه که باید خوب انجامش بدی نه این که ازش حرف بزنی".

* منظورم از ما، حداکثر کساییه که دورانِ بلوغ و جوانی ایران بوده ان و اواسط دهه ی سوم زندگی شون مهاجرت کرده ان...

2009-02-27T10:16:00.004+13:00

لیست جدیدِ تحریم ها علیه ایران
با خودم فکر می کنم گورِ پدر دانشگاه و علم و کنفرانس... موسسه سرم سازی رازی رو دیگه چرا می خوان تحریم کنن؟ این چه هزینه ی هنگفتیه که ما داریم می دیم؟ از سلامتیِ مردم مایه گذاشتن یعنی چی؟

2009-02-25T10:27:00.002+13:00

#1 Lady detective agency

یک کتاب جذاب و روان!
بعد از چهره خشنی که از آفریقای جنوبیِ کوئزی خوندم، خوندنِ این کتاب و روزگارِ این خانومِ کارآگاهِ آفریقایی خیلی دلچسبه.

2009-02-24T08:55:00.002+13:00

امیر مهدی حقیقت خبر داده که حق امتیاز کتابِ جدید جومپا لاهیری رو نشر ماهی گرفته. من هنوز کتابش رو نخونده ام و منتظرم که یک تخفیف خوب گیرم بیاد و برم کلی کتاب بخرم برای خودم.
ترجمه های قبلی آقای حقیقت واقعا عالی بود. من که موقعِ خوندنِ "مترجم دردها" از نویسندگی و از ترجمه (برگردانندگی؟!) کتاب به صورت تناوبی به شعف می اومدم.

2009-02-23T17:05:00.004+13:00

1- یک نوشته ی خیلی دلچسب:

دوست دارم از تمام آن لحظه‌های واقعی‌مان، توی خانه‌های دانشجویی، از تمام آن عشق‌بازی‌های اولین‌باره و تن‌زدگی‌ها و دل‌سپاری‌هامان، از تمام آن نصفه نیمه دخترانگی-زنانگی‌هامان، از تمام آن سیگارهای چس‌دود شده، از عرق‌خوری‌ها و شلم‌بازی‌هامان، از تمام کلاس‌های نرفته‌ی دانشگاه، از تمام شب‌های امتحان و روزهای دل ای دل‌کنانمان، از تمام آن راست‌راستکی آغازهامان، از همه‌ی امیدها و ناامیدهای خام سیاسی‌مان، از آن آدم‌های آویزان و گریزان و تشنه و نشئه و امیدوار و واخورده و پرخواهش و پر صدا و بی‌پشتوانه و جنگ‌زده و انقلاب‌زده و ترور دیده و شهید به خاک کرده و ترسان و عصبی و بس واقعی، بس واقعی، پیش از یائسه شدن بنویسیم و کسی سانسور نکند، کسی انکار نکند، کسی متهم نکند. دوست دارم سهم خاطراتمان نشود یواشکی‌های به دل ته‌نشین مانده و ما بشویم همین آدم‌های خوش‌چهره‌ی میانسال.

و من پرتاب می شم به همه فضاهای مشابهِ خودم... همه روزها و شب های خوابگاه طرشت دو و فضاهای دانشجویی خودم و رفقام. همه ی اولین های واقعی و طبیعی ای که با زور و زحمت و هزینه تلاش می کردیم که تجربه کنیم توی اون فضای مصنوعی...

2- "فضاهای مصنوعی" منو توی فکر می بره... می شه به کل یک مملکت گفت مصنوعی... مصنوعی در برابرِ طبیعی...

3- تورتیا پارتی رو هم خیلی دوست داشتم. سقط جنین، به نظر تصمیم منطقی و عاقلانه ایه. حتا تنها با این استدلالِ خشک و خالی که: به دنیا آوردنِ بچه ای که برای بزرگ کردنش وقت و امکانات و عقل و پول و سواد و آمادگیِ کافی نداری، جنایته... به همین سادگی.

4- مرسی از آق بهمن که این نوشته ها رو توی ریدر گذاشت.

2009-02-20T15:36:00.002+13:00

نوشتن از تابستانی که می رود و بارانی که می بارد طبعِ شاعرانه می خواهد و یک من احساساتِ رومانتیک...
نوشتن از انتخابات و خاتمی غلبه بر احساسِ داده-نداری می خواهد...
لیست های خرید و کارها و برنامه ها و روزمرگی ها به هیچ جای خودم نیست که بخواهد به جای کسی که می خواند باشد...
فیلم های دیده و ندیده را گفته اند و خوانده ام و خوانده اید...
آمارِ پست های منتشر نشده ی من شوکه آور است...

تابستان لعنتی نباید این قدر زود تمام شود.

2009-02-17T12:22:00.002+13:00

وبلاگِ مجید اسلامی هم حسرتِ سینما رفتن های تهران را به دل آدم می اندازد و هم خواندنِ هفت...
حیفِ هفت (برای همه) و حیفِ سینماهای تهران (برای من)...

2009-02-14T22:13:00.002+13:00

بیست و نه ساله شدم.
چندین ساله که به این نتیجه رسیدم که از روز تولدم به هیچ وجه خوشم نمی آد... منظورم این نیست که اگه چهار روز جلوتر (یعنی مثلا مصادف با سالگرد پیروزی شکوهمند) به دنیا اومده بودم بیشتر خوشم می آمد. کلا از بند و بساطی به نام تولد و علم کردنِ کیک و احساسِ شادمانی کردن بابتِ شق القمرِ به دنیا آمدن، خوشم نمی آد.
البته شاید فلسفه ی نویزی به نامِ کیک تولد (بگیر اصلا شادمانی برای تولد) این باشه که بره روی افکاری که هر دو دقیقه یک بار با لحنی طلب کارانه و شوکه شده و وحشت زده تکرار می کنن: یعنی من واقعا بیست و نه سالم شد؟ یعنی من یه سال دیگه سی سالم می شه؟ یعنی ... یعنی...

2009-02-13T10:29:00.002+13:00

قراره در یک دوره فشرده درس ترم پیش رو، که رسما همه انرژی منو خورد، توی یه شهر دیگه شمال آکلند (Whangarei) ارائه بدم. خودِ درس خیلی متنوع و جذابه: یه مجموعه ی تر و تمیز از مدل های ریاضی برای استفاده در مسائل مدیریتی، از مدل های اقتصادی گرفته تا برنامه ریزی خطی و رگرسیون و آزمون فرض و این بساط ها. همه ی تمرین های درس رو هم با Excel انجام می دیم.
خلاصه که بعد از شیش هفت بار حل تمرین بودن و یه بار هم درس دادن، تقریبا می تونم با چشم بسته بگم هر صفحه کتابِ درسی چی نوشته شده... این بار ولی فکر کنم که کلاسم جذاب تر از این حرفا خواهد بود:
کلاسِ این ترم بخشی از برنامه ی "Maori Development" ئه و پونزده تا شاگردِ مائوری داره، همه هم خانوم های بالای چهل سال. اول و آخر هر روز قراره آوازهای مائوری بخونن و اول ترم هم قراره مراسمِ مائوریِ خوش آمد گویی به گروه برام برگزار کنن.

قراره از چندین شنبه و یکشنبه ی نازنینم برای این کلاس مایه بذارم. احساسم نسبت به این کلاس مخلوطی از هیجان و دلهره است. امیدوارم که همه چی خوب پیش بره.

2009-02-12T09:34:00.003+13:00

دیروز خسته و کوفته* از دانشگاه برگشتم خونه. تس می خواست بره اولین جلسه ی ترم جدیدِ گروه کرِ محله ی Mt Eden (که همون محله ی جدید ما باشه) و منم باهاش رفتم. فوق العاده بود. یه چیزی حدود پنجاه شصت نفر آدمِ پیر و جوون اومده بودن. استاد و رهبرِ کر، مکس، یه آقای اسکاتلندی الاصلِ جینگول و بینگول و هیپی-منش بود که بهمون یه مجموعه کارِ کوتاه و مختلف یاد داد که ملت بتونن تصمیم بگیرن که عضو کر بشن یا نه.
آهنگ هاش خیلی متنوع بود: اول یه تیکه کوچولو از یه آهنگ زولو خوندیم و باهاش ظاهرا به سبکِ آفریقایی پا هم می زدیم. بعدش یکی دوتا آهنگِ انگلیسیِ قدیمی که من نشنیده بودم و آخرش هم In the still of the night که یک خانومی تک خونی می کرد و بقیه هم با هارمونی های مختلف باهاش می خوندن: شودوب شودوب شودوب ... و تنورها هم می خوندن: بارام بارارم بارام!
من همیشه فکر می کردم که صدام بیشتر سوپرانو باشه اما دیشب همه اش توی قسمتِ آلتو واستاده بودم و به راحتی می خوندم. کلا قضیه خیلی غیررسمی تر و خودمونی تر از این حرفا بود. آدما توی هر گروهی که احساس راحتی می کردن وا می ستادن. و اگه احساس می کردن که صداشون طبیعی نیست می رفتن توی یه گروه دیگه.
یه کار باحالی که بعد از خوندن هر قطعه می کردیم این بود که در حالِ تکرارِ قطعه شروع می کردیم توی سالن حرکت کردن... این که از کنارِ باس ها و تنورها رد بشی و صداشونو بشنوی که دارن یه چیز کاملا متفاوت می خونن خیلی باحال بود...

من بسیار خوشحال ام!

* تازگی ها از خونه جدیدمون پیاده می رم دانشگاه و برمی گردم. می شه سرجمع هشت کیلومتر!

2009-02-04T15:16:00.002+13:00

برنامه ی پاتوق در مورد موسیقی زیرزمینی در رادیو شمال 53
(خود برنامه از دقیقه پنجاه شروع می شه)

سه تا از دانشجوهای دانشگاه ادمونتون در مورد موسیقی زیرزمینی ایران صحبت می کنن. کل برنامه حدود بیست دقیقه است. من از برنامه اش خوشم اومد و دوست داشتم که طولانی تر می بود... (بابک اش رو هم بیشتر می کردن البته)

2009-01-30T22:37:00.000+13:00

پسته ها شاپرک انداخته بودن. چندین هزار روزی بود که اتاقم پر بود از شاپرک های کوچولو. هر روز صبح جنازه دو سه تاشونو که توی فنجونِ چای شبِ قبلم خودکشی کرده بودن می شستم توی ظرف شویی. امروز مرکز تجمع شون رو پیدا کردم: پسته های نازنین ام.

2009-01-30T15:13:00.000+13:00

نقشه گستردگی کمپین یک میلیون امضا.

2009-01-29T09:05:00.001+13:00

مراسم اهدا جایزه ی سیمون دوبوار به سیمین بهبهانی به نمایندگی از کمپین یک میلیون امضا را از دست ندهید.

2009-01-28T18:01:00.003+13:00

قسمتِ اول مصاحبه با وودی آلن در مورد فیلم ویکی کریستینا بارسلونا.

من که شخصا عاشق فیلم شدم و دوست دارم حداقل یکی دو بار دیگه نگاهش کنم.

2009-01-27T13:54:00.002+13:00

رد تابستان روی تنم افتاده است
رد آفتاب و ماسه ها و ماهی ها و تاکستان ها و ستاره ها
صورت فلکی شکارچی این جا سر و ته است
رد حسرتِ ستاره شناس شدن روی صورتم
رد کتاب هایی که نخواندم

2009-01-20T14:25:00.001+13:00

روایت خانم مهرانگیز کار از سرطان پستان...

2009-01-19T11:48:00.003+13:00

این رفیق ما که کنفرانس رفته بوده هاوائی، از محل فیلم برداری Lost عکس گرفته.
اینم عکسش:

2009-01-16T16:11:00.002+13:00

خونه ای که با بچه ها پیدا کرده ایم واقعا دل رباست. حسابی تو در توئه و کلی فضای های متفاوت با شکل های مختلف داره. اتاق من کلی بزرگه و سقفش هم حسابی بلنده (خونه های تیپیک نیوزیلندی همه یک طبقه اند و سقف-بلند) و دوتا پنجره عمود بر هم داره و یک کمدِ عظیم. حیاط پشتی خونه هم جون می ده برای صبحانه و کباب پزون و مهمونی.
اسباب کشی مون دو هفته دیگه است اما من دوست دارم از همین الان برم خونه جدید!

2009-01-13T13:06:00.003+13:00

و بعد ظرفِ کمتر از بیست و چهار ساعت، تو دوباره می شی دوست پسرِ اینترنتیِ من...و تابستان هنوز ادامه همان تابستان است*...

* فروغِ دست کاری شده

2008-12-12T15:46:00.002+13:00

از دیگران در دو لایه:
صبا وبلاگ دو نفر از دوستاشو معرفی کرده که به نظر من خیلی عالی بودن.
این نفر اول
اینم نفر دوم

2008-12-11T13:40:00.001+13:00

این روزها زده ام توی کار خانواده ی یوسفی/سمیعی.
این نوشته ی پرستو در وصف هم کلاسی های مهم ما رو داشته باشین.

2008-12-10T09:39:00.001+13:00

این نوشته ی لوا رو دوست داشتم.

2008-12-08T08:58:00.002+13:00

رفیقِ شفیق و خردمندِ ما از خطه ی سرسبزِ آمل و شوندشت، یک وبلاگِ باحال راه انداخته:
خوندنِ "بی طبل و بی شیپور" از روزبه رو به همه ی امت مسلمان توصیه می کنم.

2008-12-06T09:44:00.002+13:00

با وجودی که می دونستم هزار بار قراره از همه بخواد که بخونیم"وقتی دل گیری و تنها، غربت تمام دنیا، از دریچه ی قشنگ..." بازم عینِ هزار بار رو من نعره زدم و خوندم.
باور نمی کردم که با آهنگِ خلیجِ فارس این قدر احساساتی بشم.
فکرشو نمی کردم که به این نتیجه برسم که ابی رو دوست دارم!
تمامِ کنسرت رو خوندم و رقصیدم و جیغ زدم!!
جای همگی خالی!

2008-12-01T17:00:00.003+13:00

انبساطِ مغزی

حوصله شون رو ندارم: حوصله ی وحشت کردنشون از یک مساله ی ساده ای که هزار بار همه با هم حل کرده ایم... حوصله ی سوال تکراری ای که: یعنی اگه ما دقیقا این جواب رو بنویسیم نمره کامل می گیریم؟
معمولا مهربونم و باهاشون هم دلی می کنم و تلاش می کنم که مطمئنشون کنم که از پسش برمی آن. امروز اما، تقریبا نیم ساعت قبل از آخرین جلسه، حوصله هیچ کدومشون رو ندارم. البته که قراره لبخندم رو تنم کنم و پرانرژی باشم...
دوست دارم قبل از رفتن به آخرین جلسه، توی لحظاتِ عمیقِ نوک دماغم فرورفته در لیوانِ چای و مکاشفه، به تموم شدنِ انرژی ام برای هم ذات پنداری فکر کنم.

گاهی این جوری می شه دیگه: گاهی نسبت به تمام گونه های انسانی بی تفاوتم و در برابرِ نزدیک شدن مقاومت می کنم چون ظرفیتِ تحملِ احساساتِ انسانی ام لب پر شده.

2008-11-27T15:24:00.002+13:00

It's 5 O'Clock somewhere in the world!

اسکات یک ساعتِ بدون عددِ گنده از باری که توش کار می کنه گرفته. قراره به جای شماره هاش به زبون های مختلف بنویسه پنج. مثلا یعنی: همیشه یه جای دنیا ساعت پنجه و وقت تعطیل کردنِ کار و آبجو زدن در بار!
پریروز اومد یک پنجِ فارسیِ درب و داغون که از گوگل پیدا کرده بود بهم نشون داد و گفت به فارسی پنج رو این جوری می نویسن دیگه... گفتم نه پسرجان! رفتم با فونتِ نستعلیق براش نوشتم پنج و اونم از روش نقاشی کرد (خیلی بامزه بود که ببینی یه نفر خیلی دقیق داره یه کلمه فارسی رو می نویسه بدون این که بتونه بخوندش) و خلاصه حاصل کار خیلی خوشگل از آب در اومد. وقتی کل ساعت رو تموم کرد ازش عکس می گیرم و می ذارم این جا.

2008-11-26T11:08:00.002+13:00

آسمونِ ولینگتون رو ابر پوشونده. افق پرتقالی و سورمه ایه. زیر پامون هر از گاهی ابری سوراخ شده و یک تیکه از چراغ های شهرِ خیس زده بیرون. انعکاسِ شهر توی دریای سیاه همه چیز رو درخشان تر کرده.

2008-11-20T15:14:00.005+13:00

وقتی می رسم خونه یونا داره برای خودش ساندویچ درست می کنه... داره با دقت نون ها رو کره می ماله، بعد برش های باریک و هم قد آووکادو رو می ذاره روش. طبق معمول از هم می پرسیم که امروز چی کارا کرده ایم و بهم می گه که عذاب وجدان گرفته برای این که چند روزه که داره مرتب سوشی درست می کنه و کنسرو تن ماهی استفاده می کنه...
اول منظورشو نمی فهمم. بعدا برام توضیح می ده که ظاهرا به خاطرِ ماهی گیریِ بی رویه و قاچاقیِ کشورها (خصوصا ژاپن) یه سری از گونه های تن ماهی دارن منقرض می شن. یونا هم به این نتیجه رسیده که بهترین کار اینه که آدم از بازار ماهی، که ماهی صیدِ نیوزیلنده، ماهی بخره تا از ماهی های کنسرو شده ای که معلوم نیست کجای دنیا صیدشون کرده ان. یه خوبیِ نیوزیلند هم اینه که یه مقادیری به این قوانینِ محیط زیستی پای بند ان و چندان خبری از ماهی گیریِ غیرقانونی و این حرفا نیست. می شه با خیالِ راحت تری رفت سراغِ ماهی های تازه بازار.

تازه داشتم خودمو راضی می کردم که گوشتِ قرمز کمتر بخورم و با ماهیِ بیشتر جایگزینش کنم که دیدم در هر صورت از هر طرفی که بگیری یه جورایی به محیط زیست گند زده ای... در ضمن گوشتِ قرمزِ نیوزیلند واقعا کیفیتیش عالیه برای این که گاو و گوسفندها برای خودشون توی چمنِ سبز و تازه می چرن و چندان خبری از هورمون و این حرفا نیست و در نتیجه ردپای کربنی که توی محیط به جا می ذارن (اصطلاح مودبانه ای برای گو$ و این بساط ها) کمتره و کلا گازهای مخربِ کمتری تولید می کنن!!!

2008-11-19T10:36:00.001+13:00

و آنان که دیده اند به آنان که ندیده اند بگویند که این را ببینند.

2008-11-18T15:11:00.003+13:00

قضایا رو توی بیزنس اسکول ظاهرا یه مقادیری زیادی جدی گرفته ان و نتیجه اش هم این شده که از استادهای شلوارک و دمپایی پوشِ معمولِ نیوزیلندی خبری این جا نیست. شلوار جین رو هم تازه گاهی یواشکی، وقتی هیچ دانشجویی دور و بر نیست می پوشن. سوسول ان دیگه... امروز بعد از مدت ها استاد مشاورم رو، که توی یکی از دپارتمان های دانشکده مهندسیه، دیدم و از دیدنِ جوراب های اسنوپی اش، کلی روحم شاد شد.

2008-11-16T22:14:00.003+13:00

به سبک استامینوفن:

میدان انقلاب اگر هیچ کاری نکرد، حداقل از من و تو بسکتبالیست های خوبی ساخت:
از تو، که همه ی عابران را ویراژ دادی تا به کافه فرانسه برسی،
از من که آن همه ویراژ دادم و نفهمیدم از عابرانِ نیشگون گیرنده منزجرترم یا از تماشاچی های مشتاقِ فحش و فضیحت های من.

2008-11-16T11:25:00.002+13:00

نمی دونم که به این می گن تمرکزِ بالا یا تمرکزِ پایین:

چشمم می افته به جلدِ دومِ محفلِ ققنوس. کتاب رو از یه جا باز می کنم و فرو می رم توش: هری داره فکر می کنه که چه جوری خاطره مربوط به تام رو از پروفسور اسلاگهورن بگیره... شراره مدت هاست که چندین جمله حرف زده و من هیچ کدومش رو نشنیده ام.

کارتون علاالدین رو با بی حواسی پخش می کنم و با دهنِ باز فرو می رم توی کارتون، بدون این که پلک بزنم، بدون این که از حالتِ کج و کوله و ناراحت نشسته ام در بیام...

احساس می کنم که مغزم همیشه آماده است که هشیاریش رو به پایین ترین مرحله ممکن برسونه و این به نظرم خیلی ترسناکه.

2008-11-13T15:46:00.003+13:00

...
جهان دیگری بسازیم از برابری
به هم دلی و خواهری
جهان شاد و بهتری

مصاحبه با سازنده و خوانندگان آهنگ
متن و لینک آهنگ

من از متن آهنگش هم خیلی خوشم اومد.

2008-11-12T23:07:00.007+13:00

1- هندریک، بغل دستی ام توی آفیس، از این که من میلی وانیلی و افتضاح معروفشون رو نمی شناسم شاخ در آورده بود. ظاهرا دهه هشتاد خواننده های مشهوری بوده ان. نمی دونم این به بیغ بودنِ من برمی گرده یا به جنگ و گرفتاری و ایزوله بودنِ فرهنگی ما توی اون دوران که به قول هندریک، انگار توی حبابِ شیشه ای بوده ای...

2- حالا گاهی اوقات وقتی خبری یا فیلمی در مورد دهه هشتاد می شنوم، تلاش می کنم معادل سازی کنم و ببینم که ما توی ایران در چه حالی بوده ایم...

3- ظاهرا یک جورایی فیلمِ مستندِ زندگیِ اندی وارهول توی لیستِ کرایه فیلم من رفته بوده... از فیلم خیلی لذت بردم. از اثرهای هنری ای که گاهی با شک می شه بهشون گفت اثر هنری: عکس های تکثیر شده از قوطی سوپ، مرلین مونورو، مائو، فیلمِ های پرتره گونه از 600 نفر آدمِ مختلف (جالبه که دوربین رو زوم می کرده روی آدما و بعدش می ذاشته از ساختمون می رفته بیرون!!) از جمله سالوادور دالی، فیلمِ هشت ساعته از Empire State Building ، کلاه گیس های دو رندگی که سرش می ذاشته و خلاصه هزار و یک اثرِ مختلف در ساختارها و قالب های متنوع...
یک سری از نقاشی های معروفی که کشیده به Oxidations معروفه... ظاهرا روی بوم با رنگ های پایه ی مسی نقاشی می کشیده، بعدش با همکاراش دو سه لیوان قهوه می خوردن و قرص ب کمپلکس (که رنگ ادارد رو زردتر می کنه) و روی بوم اثرِ هنری می ش*شونده ان!!! در همین راستا یکی از همکارای سابقش تعریف می کرد که یک بار از کسی ایراد گرفته که چرا نقاشیت brush stroke نداره؟!؟

4- اندی وارهول سالِ هزار و نهصد و هشتاد و هفت توی بیمارستان می میره. اون موقع من هفت سالم بوده. اون موقع ما مشغولِ جنگ بودیم... توی یک دنیای متفاوت. گرچه من خودم رو چندان در این "ما" سهیم نمی بینم چون که اون دوران مشهد بودیم و دور از این هیاهو. می دونم، ربطی به هیچی نداره: همیشه یک جای دنیا جنگه و یک جای دیگه نه، یک جای دنیا یه عده دارن به یک سمفونیِ زیبا گوش می دن و یک جای دیگه زیرِ بمب می رن... دنیا این جوریه دیگه...

5- بابک داره در مورد جنگ ایران و عراق چیزی می خونه. داریم برای هم می نویسیم که خبرِ آتش بس رو چه جوری شنیدیم. من هاج و واج به لیلا نگاه می کردم که می گفت: لاله جنگ تموم شد، دیگه آدما کشته نمی شن... می فهمی؟ و من همچنان عین خنگا نگاش می کردم... بچه ی هشت ساله اون قدرها بچه نیست که نفهمه جنگ تموم شد یعنی چی... ولی شاید اون قدر بزرگ باشه که بتونه بره توی حباب شیشه ای که نه جنگ رو درک کنه، نه تموم شدنش رو نه کلی چیزای دیگه رو...

عکس از این جا

2008-11-11T13:13:00.003+13:00

این کلاسِ جنجالی در شرف تموم شدنه: یک جلسه در مورد رگرسیون (در حدی بتونن رگرسیون رو بخونن و بنویسن!) براشون حرف می زنم و یک جلسه هم ازشون "امتحانِ قوه" می گیرم و بعدش دیگه پایان ترم و بعدشم خلاص...

اثراتِ این خلاصی رو توی زندگیم به وضوح می شه دید:
الف- شام هایی که درست می کنم از ده دقیقه بیشتر طول می کشن و قیافه شون هیجان انگیزتر شده،
ب- اتاقم مرتب شده،
ج- عادتِ سخیفِ مزخرف بینی* تا قبل از خواب جاشو داده به مراسم گهربارِ نخ دندان کشی و کرمِ دور چشم زنی و فیلم های نسبتا معقولانه تر بینی،
د- فروکش کردنِ چشمگیرِ سطحِ آدرنالین و بالاتر رفتنِ عطشِ قهوه**،
ه- بهبودِ تدریجیِ بیماریِ مزمن پونز-در-باسنگ-فرورفتگی، که به کروموزوم هام هم خیلی می آد***،
و- و صد البته، لاگیدنِ دوباره!!!

* South Park, Family Guy و هرچی اپیزود تیکه پاره از هر جا دارم
** این چند هفته ی اخیر، چیزی قوی تر از شیرچای نتونسته ام بخورم!
*** نشون به اون نشون که موفق شدم به مدت ده دقیقه روی کاناپه دراز بکشم، چای و شکلات بخورم و از منظره بیرون پنجره لذت ببرم...

2008-11-10T13:27:00.003+13:00

نیوزیلند یک ده تایی (بلکه هم خیلی بیشتر) حزبِ سیاسی داره. دو تا حزبِ عمده،National و Labour ان، که معمولا قدرت بینشون دست به دست می شه. نخست وزیر نیوزیلند، رهبرِ حزبیه که اکثریتِ کرسی های پارلمان رو دست داره. طی نه سالِ گذشته (طی سه دوره ی سه ساله) هلن کلارک، رهبرِ حزبِ Labour، نخست وزیر بود و حالا بعد از انتخاباتِ این هفته، جان کی، رهبرِ حزبِ National.
نکته بامزه اش اینه که معمولا هیچ کدوم از این دوتا حزب نمی تونن اکثریتِ صندلی های پارلمان رو بگیرن و در نتیجه احتیاج دارن که یه چند تا از اون حزب های کوچولو باهاشون ائتلاف کنن. این جوریه که انتخابِ نخست وزیر وابسته می شه به این که کدوم حزب می خواد با کدوم یکی ائتلاف کنه و کدوم حزب ها سیاست هاشون به هم نزدیک تره و می تونن با هم ائتلاف کنن.

2008-11-09T09:49:00.004+13:00

1- نه اون قدری که بتونی شنا کنی... در حدی که بشه توی آفتاب گفت چقدر هوا عالیه و توی سایه دلت بخواد سریع یه آفتاب پیدا کنی*. کایاک سواری کردیم: با جلیقه ی نجات و بند و بساط و تلاشِ بی پایان برای دور زدن و پارو زدن از بینِ قایق هایی که ظاهرا لنگر گرفته ان اما به طرز مرموزی بهت نزدیک می شن. شراره پشت نشسته بود و فرمون/پارو می داد!! چپ، راست، راست، چپ حالا بازم چپ، این قایقه چرا داره به ما نزدیک می شه؟ زود باش! چپ چپ چپ چپ!!

2- خط کشِ خردمندی/هنرمندی ای که دست گرفته ام از ترسِ بی خردتر و بی هنرتر شدنِ خودمه.

3- کتابِ نصفه خونده ام رو، بعد از چندین وقت دوباره دست می گیرم. خوشحالم که تمومش نکرده ام چون خوندنش خیلی لذت بخشه.

4- هم خونه بودن با تس خوبیش اینه که در وسواسِ خود/دیگر- خردمندی-سنجی با هم شریکیم.

* پسره ی توی "نون و گلدون": خانوم یه آفتاب ندیدین؟ گلدونم رو گذاشته بودم توش...

2008-11-07T12:41:00.003+13:00

Introduction to Quantitative Analysis

انسون به صورتِ ناشناس، پیچیده شده در کلاه کپ و هودی و پنهان شده پشت لپ تاپش، نشست سرِکلاسم که ببینه حرف حسابِ این شاگردای غرغروی سرِکلاسم چیه. بعد از کلاس بهم گفت که خیلی خوب درس داده ام و اونا سطح سوالاشون نشون می ده که خیلی بیغ ان. بهم توصیه کرد که بی خیال غرغروهای ردیفِ اول بشم و تلاش کنم که برای اکثریتِ زرنگِ +A گرفته ی کلاس، تجربه ی دلپذیری به جا بذارم.
نظر انسون خیلی مهم بود. هم این که به صورت رسمی به رییس دپارتمان گفت و هم این که من مطمئن شدم که توهم ندارم و کلاسم واقعا کلاسِ خوبیه. هنوز که هنوزه اما موقعِ آماده کردنِ اسلایدهام، شبحِ یکی از اون غرغروهای عوضی ظاهر می شه و توی حرفم می پره که:
Laleh, what's the point of all this؟ و شبحِ من اول بهش می گه که: Just bear with me, we'll see that in the next slide. و وقتی که اون شروع می کنه بلند بلند با شبحِ بغل دستی اش حرف زدن، من بهش نعره می زنم که: I have to ask you to leave the class ... یه چیزی در ردیفِ "از کلیسای من برو بیرون"...
با این همه، هر چند هزار باری که از کلاسم بیرونش می کنم، باز هم دفعه بعد موقع آماده کردنِ اسلایدهام رشته ی فکرهام رو پاره می کنه که: Is this what we'll be asked in the exam... if not, why are we even studying this؟
و هر دفعه واکنشِ من عصبی تر و نامتناسب تر می شه تا جایی که دیروز بعد از ظهر، شبحِ حراستِ دانشگاه منو به جرمِ ضرب و شتم و خشونتِ فیزیکی دستگیر کرد...

2008-11-06T09:44:00.002+13:00

Go Obama

مقاله هه رو فرستادم رفت و بعدش با خیال راحت نشستم به نگاه کردنِ مردمِ خوشحالِ آمریکایی و سخنرانیِ اوباما. حسودیم شد!! سوم دبیرستان بودیم که برای اولین بار احساسِ شورِ جمعی و امید به آینده رو درک کردیم*... (در این جای داستان باید "زمستان است" اخوان رو یک نفس خوند... یک نفس و بی هیجان، اون جوری که فروغ شعر دکلمه می کنه)

2008-11-05T12:20:00.003+13:00

یک چهارمِ پر لیوان اینه که یک کشورِ دیگه به کشورهایی که توش دوست و رفیق دارم اضافه شد.
یک چهارمِ پرِ دیگه ی لیوان اینه که یک دوستِ دیگه پیدا کرده ام و یک آدمِ دیگه رو سیاحت کرده ام.

مرده شورِ یک دومِ خالی اش رو ببرن!