من اصلا حس نمي كنم كه از بچه ها دورم. اصلا حس نمي كنم كه الان بايد اون جا مي بودم. اصلا نمي خوام همه دور هم باشيم خونه ي سارا. اصلا دلم نمي خواد بريم يه كافي شاپ و از در و ديوار حرف بزنيم . اصلا هم حس نمي كنم كه دارم يه سري فرصت براي با هم بودن ها رو از دست مي دم. هيچ همچين فكر خطايي به سرتون نزنه...اينم شد زندگي؟
۵/۲۴/۱۳۸۱
اشتراک در:
نظرات پیام (Atom)


هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر