راجع به هنر ماركز در پيش بردن زمان در رمانهاش نوشته بودم. اين كه حس ميكني كه داري پابهپاي آدماش زندگي ميكني. با سرهنگ آئورليانو عاشق ميشي و با اورسولا پير. و عين زندگي واقعي هر صفحه كه ورق ميخوره بار عشقَها و خاطرات و غمهاي آدمهاي واقعي ماركز ميآد روي دوشت.... عين زندگي واقعي....
براي همينه كه اسمش رئاليسم جادوئيه....
كلي چيزي نوشته بودم كه پريد!
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر